Tussenlanding

Gehaald!

Ik heb het gehaald! Ik heb alle drie de tentamens in één keer gehaald, met een minimaal kennisniveau over programmeren bij de instap. Ik heb me in de maanden ervoor wat hier en daar proberen in te lezen (goed om te weten wat front-end en back-end is, minimaal!), een beetje gekeken hoe dat programmeren er überhaupt uitziet (want is dit iets voor mij?) en in de twee weken voor de start heb ik op Codecademy.com al wat kennis proberen te maken met java en SQL. Dat was het wel.

Het blijkt een schot in de roos, want hoe blij voel ik me elke dag wanneer ik ermee bezig ben, zelfs wanneer ik gefrustreerd vastgelopen ben in nieuwe stof.

Wat hebben we dan geleerd? Ik kan nu bijvoorbeeld subklassen en superklassen maken, interfaces, constructors bouwen, arraylists gebruiken, bestanden in- en exporteren (al moet ik op dat laatste nog wel wat oefenen). Ik kan met SQL queries formuleren en diagrammen in verschillende vormen lezen en maken. Inmiddels kan ik mijn weg best redelijk vinden in IntelliJ en MySQL Workbench. Na de vakantie gaan we meer met projecten bezig, eerst alleen en daarna in groepen. Daar kijk ik echt naar uit, want dat was een van de dingen die ik zocht in een nieuwe carrière: meer in teamverband kunnen werken en kunnen sparren.

Wel moet ik toegeven dat ik na het laatste tentamen echt heel moe was. Tijd voor een tussenlanding en even wat pauze, ook al is het belangrijk om regelmatig wat te oefenen. Programmeren is een vaardigheid en het zou niet goed zijn om twee weken lang helemaal stil te gaan zitten; dan wordt het niet gemakkelijker na de herfstvakantie.

Wanneer ben je op een goede manier vermoeid?

Als ik me dan zo moe voel, spoken er meteen wat angstige gedachtes door mijn hoofd. Is deze manier van vermoeid voelen gezond? Betekent dit dat ik boven mijn macht zit qua energie? Loop ik alweer op reserves? Ik ben echt bang om op reserves te lopen, want zo groot voelen die nou ook weer niet. Er zijn me zoveel verschillende vergelijkingen voorgehouden, zoals: “Je staat eigenlijk al jaren rood op je energiebankrekening en je kreeg geen krediet meer.”

Dus, zodra ik me flink moe voel, lichamelijk en geestelijk, dan maak ik me direct zorgen. Steven ik alweer op een faillisement af? Is het te veel? Wanneer en hoe ga ik opladen? Sporten is heel belangrijk, maar eenmaal uit evenwicht kan het je zelfs door een bodem heen drukken.

Tegelijkertijd realiseer ik me dat deze hele beeldvorming een soort hersenspinsel is. Meer mensen in de groep zijn moe door het intensieve programma. Gezond verstand zou je moeten vertellen wat ‘normaal’ voelt, maar wat als je dat jarenlang stelselmatig hebt genegeerd? Hoe ga ik mezelf daarin vertrouwen?

Ik ben ook mijn lichaam

Terwijl ik achter zo’n computer zit, in de klas, merk ik hoe comfortabel ik het al snel vind om me terug te trekken in mijn hoofd; dat alleen mijn hoofd er op dat moment toe doet en mijn lichaam verder slechts instrumenteel lijkt. De vingers die typen, de ogen die zien. Ik ervaar dat lichaam dan ook sneller als een last: de ogen willen niet meer, mijn rug begint te protesteren, eigenlijk is het beter om even op te staan en te lopen, maar ik ben zo lekker bezig.

Het is een totale illusie, het idee dat lichaam en geest gescheiden zijn, een idee dat Plato onze cultuur ingeslingerd heeft en nog extra sterk verankerd is door filosofen na hem en het Christendom. Ik weet dat het een valkuil is van mij (en niet alleen van mij…). Als ik maar de wilskracht heb, dan moet dat lichaam meewerken, toch? Maar zo werkt het niet. Ik zal naar de signalen moeten luisteren die uit dat lichaam voortkomen. En ik heb niet dat lichaam, dat lichaam ben ik ook zelf. Het is dus een luisteren naar mezelf. Dat lichaam en ook dat hoofd voelden wat vol en even pauze kan dus echt geen kwaad. Zegt mijn gezonde verstand.

Hoe werkt dat, opladen?

Tijd dus voor een tussenlanding, op adem komen, gezin en familie, sociale contacten onderhouden, “tijd voor mezelf”.

Nou, niet helemaal. Zoonlief kreeg buikgriep. Ik heb welgeteld een uur in mijn eentje thuis doorgebracht… Jammer dan! Als ouder zit er altijd een zekere onvoorspelbaarheid in je leven. Dat hoort erbij. Eigenlijk was het ook wel heel gezellig (toen hij klaar was met overgeven, ja). Lekker samen knuffelen op de bank, kletsen tijdens het was vouwen, samen Nijntje de film kijken en met de liedjes meezingen. Zowel mijn hoofd als mijn lichaam vonden dat best even fijn.

Zo kun je dus ook opladen. (En terwijl hij sliep, ben ik – heel cliché – in bad gaan zitten met een Lush-bruisbal en een kleimasker op mijn gezicht. Zou dat ook geholpen hebben?)